Warunki w PHP - IF() {...} - opcje rozgałęziania

Uwaga: Ten artykuł może być nieco zawiły dla niektórych początkujących, ponieważ zakłada podstawową znajomość PHP. Jeśli interesuje Cię, jak działają warunki, przeczytaj o warunkach w kursie dla początkujących.

Obsługa:	Wszystkie wersje: PHP 4, PHP 5, PHP 7
Walidacja jednego lub więcej oświadczeń
Typ: Poświadczenie, konstrukt (nie funkcja)

Opis

Często trzeba określić, czy zachodzi równość lub czy dane stwierdzenie jest prawdziwe - do tego służą warunki. PHP używa następującej składni, jak wiele innych języków (zwłaszcza C):

if (/* wypowiedź logiczna */) {
// construct
}

Każde wyrażenie logiczne ma wartość TRUE (prawda) lub FALSE (fałsz), nie ma innych opcji.

Przykład porównywania, czy zmienna $x jest większa od zmiennej $y:

$x = 10;
$y = 5;
if ($x > $y) {
// Ta część skryptu jest wykonywana, jeśli warunek jest prawdziwy
} else {
// Ta część skryptu zostanie uruchomiona, jeśli warunek nie zostanie spełniony
}

Konstrukcja warunku ma obowiązkową treść w nawiasach okrągłych, w której podane jest testowane wyrażenie, składające się z operatorów (przegląd poniżej), wiele wyrażeń można łączyć za pomocą operatorów logicznych (przegląd poniżej).

Ponadto warunek zawiera dwa opcjonalne bloki instrukcji.

• Jeśli warunek jest spełniony
• Jeśli warunek nie jest spełniony

Ze względów praktycznych należy zawsze uwzględniać przynajmniej pierwszy blok instrukcji, gdy warunek jest prawdziwy, gdyż w przeciwnym razie testowanie wyrażenia nie miałoby sensu.

Użycie średników i nawiasów

Ogólnie rzecz biorąc:

• Nawiasy okrągłe służą do oddzielania wyrażeń logicznych (aby uzyskać bardziej złożone wyrażenia, można użyć innych nawiasów okrągłych).
• Nawias złożony jest używany do oddzielania bloku poleceń i funkcji.
• Środek** nie jest używany do wskazywania warunku (blok poleceń jest ograniczony nawiasem złożonym), lecz do oddzielania poszczególnych poleceń w ramach warunku).

Jedyny możliwy zapis ze średnikiem (poza przypadkami użycia konstrukcji endif):

if ($x > $y);

Taki warunek jest jednak bezsensowny, ponieważ w obu przypadkach wynik porównania zostanie odrzucony i nie zostanie wykonana żadna instrukcja należąca do warunku.

Alternatywna notacja

W pewnych okolicznościach konstrukcja jeśli może być użyta z pominięciem nawiasów złożonych. Można to osiągnąć tylko w następujących przypadkach:

• Jeśli w warunku wykonamy tylko jedno polecenie.
• Jeśli zamiast nawiasów złożonych użyjemy dwukropka i endif;
• Jeśli użyjemy notacji "in-line".

Bardziej szczegółowe informacje znajdują się w kolejnych 3 rozdziałach.

1. tylko jedno polecenie ~ skrócona składnia.

Jeśli tworzysz warunek, w którym chcesz wykonać tylko jedną konstrukcję (instrukcję), możesz użyć klasycznej notacji nawiasów złożonych:

if ($x > 10) { $y = $x; }

Możemy też pominąć nawiasy:

if ($x > 10) $y = $x;

Zachowanie to dotyczy jednak tylko jednego polecenia w bezpośrednim sąsiedztwie warunku.

Lepszy przykład (tylko konstrukcja $y = $x jest wykonywana warunkowo, reszta jest wykonywana zawsze):

$x = 5;
$y = 3;
$z = 10;
if ($x > $y)
$y = $x;
$x = 3;

2. dwukropek i endif;

if (/* wyrażenie */):
konstrukt;
konstrukt;
konstrukt;
endif;

Jednak zapis ten od dawna uważa się za przestarzały, ponieważ zmniejsza on orientację, gdy wiele warunków jest zanurzonych w sobie.

Uwaga: Chciałbym zauważyć, że ten styl jest również lubiany przez niektórych ludzi, takich jak Yuh (zobacz jego artykuł). Boże broń, żebyś tego gdzieś nie użył.

3. Wyrażenie trójskładnikowe ~ notacja jednoliniowa "in-line"

Niekiedy warto wykonać proste porównanie w linii z inną czynnością (na przykład wraz z definiowaniem nowej zmiennej). Jeśli chcemy wykonać tylko jedną instrukcję, całą procedurę można zredukować do jednego wiersza, zachowując jej prostotę.

$x = 5;
$isBiggerThanTwo = ($x > 2 ? true : false);
// lub jeszcze krócej:
$isBiggerThanTwo = ($x > 2);
// lub bez nawiasów:
$isBiggerThanTwo = $x > 2;

Stoły operatorskie

W ramach warunku stosowane są dwa rodzaje operatorów:

• Porównawcze ~ porównują konkretną relację,
• Logiczne ~ łączenie wielu wyrażeń w celu tworzenia złożonych warunków.

Operatorzy porównawczy

Operator	Znaczenie
=	Równa się
==	równa się i ma ten sam typ danych
!=	Nie jest równy
>=	równa się lub jest większa
<=	równa się lub jest mniejsza
>	Większy
	Mniej

Przykład (ważny, gdy $x nie jest 5):

if ($x != 5) { ... }

Operatory logiczne

Operator	Alternatywa	Znaczenie	Prawda, gdy:
i w tym samym czasie	obie wartości są prawdziwe
	OR	lub	co najmniej jedna wartość jest prawdziwa
XOR	wyłączne OR	przynajmniej jedna z nich jest prawdziwa lub fałszywa, ale nigdy obie
!	doesn't	negacja wyrażenia	true gdy false i odwrotnie
()	nie	negacja wyrażenia	zależy od okoliczności

Bardziej złożony przykład:

$x = 5;
$y = 3;
$z = 8;
if ($x > 0 && !($y != 2 && $z == $x) || $z > $y) { ... }

Pomijanie operatorów logicznych i porównawczych

Często możemy sobie pozwolić na pominięcie któregoś z operatorów (lub nawet obu), ale nigdy nie wolno nam zapominać o zasadach prawidłowego stosowania, aby otrzymane wyrażenie działało.

Ogólnie rzecz biorąc, testując wyrażenie bez operatora, sprawdzamy, czy jego wartość jest TRUE lub niepusta (np. czy zawiera niezerową liczbę, niepusty łańcuch znaków, ...).

Przykłady:

$x = 5;
$y = 3;
$z = 8;
if ($x) { ... } // przechodzi, ponieważ $x nie jest pusty
if ($x && $y) { ... } // przechodzi, ponieważ $x i $y nie są puste
if (!$x) { ... } // nie powiedzie się, ponieważ TRUE jest zanegowane
if (isset($z)) { ... } // przechodzi, ponieważ zmienna $z istnieje

Mogą jednak pojawić się trudne sytuacje, zwłaszcza gdy:

• Pytam o jeśli ($x), a zmienna $x zawiera zero (0), to warunek nie jest spełniony.
• Albo zmienna $x zawiera łańcuch 0 (liczbę zero), ponieważ przepełnia się do zera, a zatem wyrażenie nie jest prawdziwe.
• W warunku znajduje się funkcja, która zawsze zwraca jakiś niepusty ciąg znaków, ponieważ wtedy warunek jest zawsze prawdziwy.
• Lub jeśli sprawdzamy dane wejściowe od użytkownika, a on zwraca 'false' jako łańcuch, to ponownie warunek jest prawdziwy, ponieważ łańcuch jest niepusty.

Polecam jedno proste i skuteczne rozwiązanie tego problemu - poproś o podanie liczby zwracanych znaków. Jeśli łańcuch jest pusty (lub zmienna nie istnieje), to zwracane jest zero znaków i warunek nie jest spełniony. Prosty przykład:

$x = '0';
if ($x) { ... } // warunek zwykle nie ma zastosowania
if (strlen($x)) { ... } // warunek jest ważny, ponieważ $x zawiera 1 znak

Następnie możemy sprawdzić, czy zmienna istnieje, używając funkcji isset().

Porównanie ciągów znaków

Stwierdzenie, że struny są identyczne, jest łatwe:

$a = 'Kot';
$b = 'cat';
if ($a === $b) {
// Jeśli ciągi są takie same
} else {
// Jeśli ciągi są różne
}

Należy zwracać uwagę na typy danych, aby nie dopuścić do sytuacji, w której dany wpis będzie równoważny innemu.

Na przykład pusty łańcuch $a = ''; jest różny od łańcucha NULL: $b = NULL;. Rozróżnienie to jest konieczne na przykład ze względu na bazy danych, w których istnieje różnica między wartością nieistniejącą a pustą.

$a = '';
$b = null;
if ($a == $b) {
// Zostanie ocenione jako TRUE, ponieważ
// konwertowany jest typ danych.
}
if ($a === $b) {
// Wykonuje znacznie bardziej rygorystyczną walidację
// i nie przejdzie, ponieważ jest to inny
// treść i inny typ danych, dlatego
// ten kod nigdy nie zostanie uruchomiony.
}

Dobrym pomysłem jest również ignorowanie białych (niewidocznych) znaków, takich jak spacje, tabulatory i podziały wierszy podczas porównywania łańcuchów. Jest to przydatne na przykład podczas wprowadzania hasła i przekazywania go do funkcji haszującej:

$password = '81dc9bdb52d04dc20036dbd8313ed055'; // 1234
$userPassword = '1234';
if (md5(trim($userPassword)) === $password) {
// Funkcja trim() automatycznie usuwa spacje.
}

Nieznana (nieistniejąca) wartość?

Czasami może się zdarzyć, że wartość nie istnieje (nie jest ani TRUE ani FALSE), jest to głównie wartość uzyskana z bazy danych (na przykład pytamy o kolumnę, która nie istnieje), w tym przypadku zostanie zwrócony typ danych NULL.

Ogólnie rzecz biorąc, NULL jest obliczane jako FALSE, tzn. warunek nie ma zastosowania. Jednak takie zachowanie nie zawsze jest wygodne, ponieważ nieistniejąca wartość nie musi oznaczać, że nie ma żadnego rekordu.

Przykład z praktyki: Mamy profil użytkownika i zadajemy mu pytania dotyczące jego strony internetowej. Nie wszyscy użytkownicy muszą mieć stronę WWW, więc w tym przypadku zwracany jest NULL, ale użytkownik nadal istnieje. Dlatego w tym przypadku powinniśmy raczej użyć funkcji isset(), aby sprawdzić (nie)istnienie zmiennej, a nie wyciągać wnioski na podstawie konkretnej wartości.